SOPREMA EFYOS BLUE A w układzie warstw dachu płaskiego

Prawidłowy układ powinien pozwolić zmieścić warstwę cieplną i zachować prawidłowe zakończenie hydroizolacji. Zadania pozostałych warstw trzeba określić osobno.

EFYOS BLUE A ma rdzeń PIR i obustronne okładziny z aluminium o grubości 50 μm. Deklarowana λD wynosi 0,022 W/(m·K). Dla 100 mm podano RD 4,50 m²K/W, a dla 120 mm 5,45 m²K/W. Wyrób ma poziom CS(10/Y)120 oraz reakcję na ogień E. Karta dopuszcza krawędzie proste lub frezowane, dlatego format zewnętrzny nie zawsze odpowiada powierzchni krycia. Płyty PIR SOPREMA należy tutaj oceniać dla zakresu, którym jest ocieplenie dachu płaskiego pod hydroizolacją. Pianka poliuretanowa typu PIR stanowi w EFYOS BLUE A rdzeń; właściwości kompletnej płyty obejmują również jej okładziny. Izolacja poliuretanem w przypadku EFYOS BLUE A oznacza tutaj montaż fabrycznych płyt w określonym układzie warstw.

Warstwa EFYOS BLUE A o przykładowej grubości 100 mm daje w rachunku d/λ około 4,55 m²K/W przy lambdzie 0,022. Aby uzyskać taki sam opór przy porównawczo założonej lambdzie 0,040, potrzeba teoretycznie około 181,8 mm. Jest to porównanie pojedynczych warstw, bez deklarowania właściwości innego konkretnego produktu. Wynik nie określa zgodności okładzin ani sposobu mocowania. W omawianym przekroju pozostaje styk prosty albo frezowany zależnie od odmiany. Trzeba także zachować podparcie płyt z warstwą rozprowadzającą nacisk. Równy opór cieplny nie jest zatem samodzielnym potwierdzeniem równoważności całego układu.

Rachunek z udziałem EFYOS BLUE A opisuje wskazaną wielkość, a nie automatycznie klasę całego systemu. Istotne założenie to lambda 0,022 W/(m·K). Wynik trzeba zestawić z ograniczeniem określonym jako limit wysokości przy obróbce. W odniesieniu do tego przekroju należy porównać rzędną pokrycia z rysunkiem obróbki. Pomocny jest przekrój attyki z rzędnymi wszystkich warstw, z którego wynika położenie każdej warstwy. Dopiero wtedy można rozpatrzyć pokrycie hydroizolacyjne nad płytą bez domyślnego przenoszenia zasad z innej kombinacji materiałów.

Wariant oparty na decyzji, jaką jest zwiększenie grubości płyty, trzeba rozpatrzyć do końca przekroju. W drugim kroku należy rozpatrzyć działanie: dopracowanie połączenia przy obwodzie dachu. Przy EFYOS BLUE A obie propozycje muszą zachować wymagania w miejscu opisanym jako zakończenie ocieplenia przy attyce. Należy wykluczyć przeznaczenie całej wolnej wysokości na samą izolację, bo takie uproszczenie zmienia podstawę porównania. Ostateczny zakres powinien potwierdzić projektant przekroju dachowego. Dla wybranego rozwiązania potrzebny jest wykaz grubości, krawędzi i powierzchni krycia, spójny z materiałami znajdującymi się bezpośrednio poniżej i powyżej izolacji.

Powierzchnię EFYOS BLUE A stanowi niebieska okładzina aluminiowa. Jej rodzaj należy uwzględnić przy wyborze warstwy, z którą będzie pracować. W dokumentacji trzeba także rozpoznać styk prosty albo frezowany zależnie od odmiany, zamiast zastępować rzeczywistą geometrię ogólnym symbolem. Odbiór powinien opierać się na podstawie, jaką jest zapis grubości i wariantu krawędzi z etykiety. Z tego względu pokrycie hydroizolacyjne nad płytą powinno zostać wykonane dopiero po uzgodnionej kontroli. Na rysunku warto wyróżnić zakończenie ocieplenia przy attyce, ponieważ tam zmienia się przebieg połączenia.

Przed ułożeniem EFYOS BLUE A musi być zapewnione podparcie płyt z warstwą rozprowadzającą nacisk. Harmonogram powinien uwzględniać kontrolę elementu opisanego jako zakończenie ocieplenia przy attyce. Do odbioru należy przygotować przekrój attyki z rzędnymi wszystkich warstw, z zaznaczeniem ewentualnych zmian wykonawczych. Po tej kontroli można przejść do zakresu, którym jest pokrycie hydroizolacyjne nad płytą. Uzgodnienie kolejności powinien prowadzić projektant przekroju dachowego, zwłaszcza gdy różne warstwy wykonują inne ekipy. Pozwala to rozdzielić zadania, jakie ma izolacja poliuretanowa, od prac zapewniających pozostałe funkcje przekroju.

Zapytanie na EFYOS BLUE A powinno jasno wskazywać ocieplenie dachu płaskiego pod hydroizolacją. Do opisu należy dołączyć wykaz grubości, krawędzi i powierzchni krycia, aby dostawca znał przyjęty wariant. Odrębną pozycją może być praca potrzebna, żeby zmieścić warstwę cieplną i zachować prawidłowe zakończenie hydroizolacji. Warto poprosić o wyszczególnienie zmian wywołanych ewentualną zamianą okładziny lub geometrii. Każda taka propozycja powinna ponownie uwzględnić limit wysokości przy obróbce. Po wyborze rozwiązania trzeba zachować zapis grubości i wariantu krawędzi z etykiety jako podstawę identyfikacji materiału na budowie. Płyty poliuretanowe są w takim zamówieniu częścią konkretnego systemu, a nie kategorią dowolnie wymiennych arkuszy.