Obudowa z płyt może zmienić wygląd starego budynku i poprawić wybrane parametry jego ścian. Nie należy jednak zaczynać od przykręcania płyt do przypadkowych miejsc muru. Najpierw trzeba ocenić podłoże, wilgoć i sposób przekazywania obciążeń. Potem ustala się ruszt, kotwy oraz połączenia przy oknach, cokole i dachu. Mur może być wykonany z cegły, pustaków lub bloczków, a jego stan bywa nierówny. Tynk nie jest warstwą, na której można oprzeć ocenę zakotwienia. Trzeba rozpoznać podłoże, spoiny i ewentualne uszkodzenia. W starym warsztacie kolejne przebudowy mogły pozostawić różne materiały na jednej elewacji.

Przy montażu płyt łatwo skupić się na tempie zamykania ścian. O jakości decydują jednak czynności wykonywane przed przykręceniem i zakryciem każdego połączenia. Potrzebny jest plan konstrukcji, uszczelnień i detali. Dobrze przygotowana kolejność pozwala uniknąć ponownego zdejmowania płyt, gdy brakuje miejsca na taśmę albo obróbkę. Zaznacz strefy ciepłe, chłodne, wilgotne i wymagające ograniczenia hałasu. Inne detale mogą być potrzebne w suchej przechowalni, a inne przy pomieszczeniu mytym wodą. Jeżeli przegroda ma osiągać określoną odporność ogniową, układ płyt, mocowanie i uszczelnienia muszą mieścić się w warunkach klasyfikacji.