Na nieogrzewanym poddaszu ocieplenie można ułożyć na stropie betonowym, jeśli to on oddziela ciepłe pomieszczenia od zimnej przestrzeni. Dobór EPS zależy od sposobu użytkowania strychu. Inne wymagania ma nieobciążona warstwa, a inne podłoga do chodzenia lub magazynowania. Trzeba też rozwiązać właz, obrzeża i przejścia instalacji. Gdy poddasze pozostaje nieogrzewane, granica cieplna może przebiegać na poziomie stropu. Izolowanie tej powierzchni ogranicza odpływ ciepła z pomieszczeń poniżej. Nie wymaga automatycznie włączania całej przestrzeni strychu do ogrzewanej części budynku. Warunkiem jest spójny projekt, który uwzględnia ściany, wejście i wszystkie miejsca przechodzące przez strop.

Grubość EPS przy wpustach i krawędziach trzeba ustalić razem ze spadkami oraz wysokością detali. Nie wystarczy podać największego wymiaru płyty na dachu. Najcieńsze strefy wpływają na przepływ ciepła, a podniesienie połaci może ograniczyć wywinięcia pokrycia. Potrzebny jest bilans cieplny i dokładny przekrój dachu. Przy remoncie warto zacząć od rzędnych wpustów, progów, attyk i podstaw urządzeń. Ich wzajemne położenie wyznacza miejsce na nowe warstwy. Jeżeli pomiary obejmą tylko środek połaci, problem może ujawnić się dopiero przy montażu obrzeży. Trzeba uwzględnić także grubość pokrycia, warstw ochronnych i ewentualnej nawierzchni. W nowym budynku poziomy należy skoordynować przed wykonaniem elementów konstrukcyjnych.

W tradycyjnym dachu płaskim styropian znajduje się pod hydroizolacją. Ogranicza straty ciepła, a pokrycie chroni układ przed opadami. Pod izolacją cieplną trzeba rozwiązać dopływ pary i powietrza z wnętrza. Trwałość dachu zależy od współpracy warstw, odwodnienia i detali, a nie tylko od grubości EPS. Określenie tradycyjny opisuje położenie izolacji cieplnej względem warstwy wodochronnej. W takim dachu pokrycie znajduje się powyżej EPS. Może to być odpowiednio dobrana membrana lub układ pap. Poniżej są warstwy wynikające z konstrukcji i warunków wilgotnościowych. Nie oznacza to, że każdy dach ma identyczny zestaw materiałów. Podłożem może być strop betonowy albo konstrukcyjna blacha trapezowa.

Kliny styropianowe pozwalają nadać połaci kierunek odpływu wody bez wykonywania całego spadku z ciężkiej warstwy mineralnej. Muszą jednak tworzyć zaprojektowany układ. Ważne są najniższe miejsca, wpusty, kontrspadki i grubość izolacji. Zestaw przypadkowo dociętych płyt nie zastąpi planu odwodnienia. Przed zaprojektowaniem klinów trzeba znać rzędne podłoża. Dach, który wygląda na płaski, może mieć lokalne zagłębienia i różne poziomy. Jeśli projekt spadków powstanie na podstawie idealnie poziomej powierzchni, rzeczywisty odpływ może być inny. Przy remoncie warto sprawdzić także ugięcia konstrukcji i miejsca wcześniejszego zalegania wody. Pomiary należy zestawić z położeniem wpustów, przelewów, attyk i progów.