Nawet płyta XPS o wysokiej deklarowanej odporności na ściskanie nie zastąpi przygotowania podłoża. Jeżeli leży na garbie lub nad pustką, obciążenie nie rozkłada się tak jak w założonym przekroju. Polistyren ekstrudowany powinien pracować w układzie, dla którego został dobrany. Dlatego przed betonowaniem sprawdza się nie tylko grubość izolacji, ale także podparcie, styki i przebieg instalacji. Po zakryciu te miejsca stają się trudne do oceny. Gładko wyglądająca powierzchnia może być słaba lub miejscowo luźna. Z kolei mocne podłoże może wymagać wyrównania. Obie cechy mają znaczenie dla XPS, ale sprawdza się je w inny sposób.

W zakładzie przemysłowym temperatura powietrza bywa umiarkowana, a mimo to lokalnie występują gorące powierzchnie. Dotyczy to rur, obudów urządzeń i stref procesu technologicznego. XPS można stosować tylko w warunkach dopuszczonych dla konkretnego wyrobu. Polistyren ekstrudowany nie jest uniwersalną izolacją wysokotemperaturową. O jego przydatności decyduje temperatura samej płyty oraz pozostałe oddziaływania, które pojawią się podczas pracy zakładu. Warto rozdzielić warunki ogólne i miejscowe. Pomiar na środku pomieszczenia nie opisuje tego, co dzieje się za gorącą obudową albo przy przewodzie. XPS może być narażony na przewodzenie ciepła przez przylegający element, promieniowanie i nagrzewanie od powietrza.

Wózek paletowy ma niewielkie koła, a mimo to może przewozić ciężki ładunek. Dla posadzki oznacza to miejscowe naciski i powtarzalny ruch. XPS pod taką podłogą dobiera się razem z warstwą nośną, nie na podstawie masy wózka zapisanej w ofercie. Polistyren ekstrudowany może łączyć izolacyjność z odpornością na obciążenie. Warunkiem jest znajomość rzeczywistych warunków pracy oraz sprawdzenie całego układu posadzki. Do obliczeń potrzebna jest masa pojazdu i przewożonego towaru. Ważny jest rozstaw kół, ich liczba oraz sposób przenoszenia nacisku na podłoże. Dwa wózki o podobnej ładowności nie muszą tak samo obciążać podłogi.